Asana Free Mind · Blog

Od czego zaczyna się zmiana? Czyli o 7 filarach neurogenezy

Przez długi czas rozwój mózgu kojarzono głównie z okresem dorastania. Dziś coraz mniej interesuje nas pytanie, czy dorosły mózg może się zmieniać. To wiemy. Ciekawsze staje się pytanie: jakie warunki wspierają zmianę i w jaki sposób doświadczenie wpływa na to, jak uczymy się świata i siebie.

W swojej pracy często wracam do modelu Gregory'ego Caremansa opisującego siedem filarów wspierających środowisko sprzyjające neurogenezie i adaptacji mózgu. Tworzy je akronim LLMNNOP:

L - Love (Miłość)
L - Laugh (Śmiech)
M - Movement (Ruch)
N - Novelty (Nowość)
N - Nature (Natura)
O - Omega 3 (Omega 3)
P - Pauses (Pauzy)

Każdy z tych filarów dotyka innego aspektu życia. Ale jest jeden, od którego chcę zacząć. Miłość.

Neurogeneza - dlaczego to w ogóle ma znaczenie?

Ludzki mózg zawiera około 86 miliardów neuronów. Większość z nich powstaje jeszcze przed narodzinami i we wczesnym okresie życia. Jednocześnie współczesna neuronauka pokazuje, że dorosły mózg nie jest strukturą statyczną. Pozostaje zdolny do adaptacji - przede wszystkim poprzez przebudowę połączeń pomiędzy neuronami, czyli neuroplastyczność.

Obok tego wciąż badanym i niezwykle interesującym zjawiskiem pozostaje neurogeneza dorosłych - proces powstawania nowych neuronów obserwowany przede wszystkim w obszarze hipokampa, odpowiedzialnego między innymi za uczenie się, pamięć i adaptację.

Nie chodzi jednak o masową wymianę mózgu. Znacznie częściej zmiana zachodzi poprzez to, jak istniejące już sieci neuronalne reorganizują się pod wpływem doświadczeń. I właśnie dlatego coraz częściej pojawia się inne pytanie: nie ile neuronów mamy - ale jakie środowisko tworzymy dla ich działania.

Miłość jako środowisko zmiany

Dłonie trzymające sadzonkę - symbol troski i warunków do wzrostu

Miłość - nie emocja, ale stan

Słowo „miłość” często odczytujemy wyłącznie przez pryzmat relacji. Ale miłość należy zrozumieć i doświadczyć szerzej - nie jako emocję, nie jako nagrodę, ale jako stan, w którym człowiek przestaje organizować swoje życie wyłącznie wokół ochrony ze strachu o przetrwanie. Miłość rozumiana w ten sposób nie jest przeciwieństwem rozumu. Tworzy przestrzeń, w której rozum przestaje być jedynym narzędziem poznania.

Co poprzedza miłość?

W swojej praktyce często obserwuję, że zanim człowiek pozwoli sobie wejść w doświadczenie większej lekkości, zaufania czy kontaktu - najpierw spotyka warstwy, które przez lata pomagały mu funkcjonować. Strach. Poczucie winy. Wstyd. Lęk. Nadmierna racjonalizacja. W pewnym momencie przestajemy pytać: „Co czuję?” Pytamy: „Czy potrafię to wyjaśnić?” Inspirującą mapą tych stanów jest skala poziomów świadomości Davida Hawkinsa - nie jako opis biologii, ale jako mapa sposobów przeżywania siebie i świata.

Jeśli miłość nie jest emocją?

Miłość to nie romantyczne uniesienie. To raczej sposób bycia. Stan obecności. Uznania. Czułości. Czy pierwszy filar neurogenezy został nazwany Miłością dlatego, że tworzy nowe neurony? A może dlatego, że pozwala połączyć się z czymś, co wykracza poza sam rozum - nie jako biologiczny mechanizm, ale jako doświadczenie. Niektórzy nazwą to obecnością. Inni świadomością. Inni Stwórcą.

Rozwój nie zaczyna się od wysiłku.
Zaczyna się od stworzenia w sobie warunków,
w których nie trzeba już wszystkiego
utrzymywać siłą.

Gdzie spotykają się neurogeneza i praca z podświadomością?

Dlatego w swojej pracy łączę rozumienie mechanizmów umysłu z praktyką głębszego kontaktu ze sobą. Nie po to, by wybierać między rozumem a tym, co niewidzialne. Po to, by pozwolić im spotkać się w jednym miejscu.

W CUD-zie. Ciele. Umyśle. I Duszy.

Jeśli czujesz, że wiesz już dość - a mimo to coś jeszcze nie drga - być może potrzebujesz nie kolejnej wiedzy, ale warunków, w których to, co już wiesz, może w końcu zadziałać. Zapraszam Cię do sesji.

Z Miłością,
Aleksandra Serafin